Anny Antonia Aelbrecht (°Meldert, 06/07/1943) was gedurende 18 jaar burgemeester van Aalst. Anny had een groot hart voor carnaval, waardoor ze op veel sympathie van de carnavalisten kon rekenen. Onder haar bewind werd het prijzengeld voor de carnavalsgroepen verhoogd en werden de carnavalswerkhallen aan de Hoge Vesten gebouwd. Samen met een groepje carnavalisten introduceerde Anny ook de traditie van de koffiekoeken op woensdagmorgen na carnaval.
Van Moorsel naar Meldert
Anny De Maght (Foto: De Voorpost - 17/09/1976)
Anny Antonia Aelbrecht, geboren tijdens de Tweede Wereldoorlog in de wijk Klaarhaag (onderdeel van Meldert, maar parochiaal horend bij Moorsel), werd vernoemd naar haar grootmoeder Antoinette. Na de oorlog verhuisde het gezin Aelbrecht naar Moorsel, waar haar vader, Remi Aelbrecht, in de dorpspolitiek actief werd. Voor de raadsverkiezingen van 1952 stond Remi op de lijst van de Witte Partij en werd verkozen als raadslid van Moorsel. In 1958 werd hij herkozen en nam hij het ambt van schepen van Onderwijs aan. Later belandde hij in de oppositie en speelde een belangrijke rol bij de oprichting van de PVV-afdeling Moorsel (de huidige Open VLD).
Vader Remi was poelier, waardoor Anny en haar zus Marie-José vaak hielpen in de zaak. Anny volgde tot haar elfde jaar les aan de zusterschool in Moorsel. Daarna werd ze naar een internaat in Laken gestuurd, waar ze aan het Koninklijk Lyceum de richting Grieks-Latijn volgde. Na de middelbare school koos Anny voor de opleiding regentaat Wetenschappen-Aardrijkskunde. In 1964 studeerde ze af en vond ze een interimjob als lerares aan de Normaalschool te Laken. Na enkele interims en een periode van werkloosheid kreeg ze in 1965 een vaste aanstelling aan het Instituut Funck in Brussel. Dankzij de oprichting van de Nederlandstalige afdeling kon Anny er blijven werken als lerares Wetenschappen en Aardrijkskunde.
Ondertussen leerde Anny in Moorsel Alfons De Maght kennen, met wie ze op 14 mei 1965 trouwde in Meldert. Het paar verhuisde eerst naar Asse, maar keerde later terug naar Meldert, waar Anny geboren was. Het gezin De Maght-Aelbrecht kreeg twee dochters: Martine en Petra. Na haar huwelijk nam Anny de naam van haar man aan en werd ze bekend als Anny De Maght.[1][2]
Politieke Carrière
Provincieraadslid
Anny De Maght (Foto: De Voorpost - 29/04/1977)
Anny De Maght kreeg haar eerste blik op de politiek door haar vader, Remi, maar ambieerde zelf geen politieke loopbaan. Toen zij en haar man Fons Aelbrecht naar Meldert verhuisden, vroeg Louis D’Haeseleer haar om op de PVV-lijst te staan voor de Provincieraadsverkiezingen van 1971. Met 1.240 voorkeursstemmen werd ze eerste opvolger. In februari 1973 volgde ze Luc Van den Neste op en werd daarmee het eerste vrouwelijke provincieraadslid van de PVV.
In de verkiezingen van 1974 werd ze op de tweede plaats gezet en behaalde ze 1.727 voorkeursstemmen, waarmee ze direct verkozen werd. Anny werd steeds populairder en verlengde haar mandaat in 1977 met 2.132 stemmen. In 1978 stond ze op de eerste plaats en haalde 3.814 stemmen, waarmee ze enkel Raymond Uyttersprot (CVP) voor zich moest laten. Ook bij de verkiezingen in 1981 (4.304 stemmen), 1985 (3.980 stemmen) en 1987 (5.258 stemmen) boekte ze successen en bleef ze tot 1991 in de Provincieraad.[3][4] [5][6][7]
Schepen van Huisvesting, Leefmilieu en Grondregie
_De_Voorpost_Speciale_Karnavaluitgave.jpg){kind=link}
Anny De Maght op de zaterdag voor carnaval 1979 (Foto: De Voorpost - Speciale Karnavaluitgave 1979)
Op 10 oktober 1976 stonden de eerste gemeenteraadsverkiezingen voor Groot-Aalst gepland, waarbij Anny De Maght de vierde plaats innam op de lijst van de PVV. Ze werd verkozen met 1.706 voorkeursstemmen en maakte deel uit van de coalitie gevormd door de BSP (Belgische Socialistische Partij), de VU (Volksunie) en de PVV. Dankzij deze coalitie werd Anny voorgesteld voor een schepenambt en vanaf 1 januari 1977 werd ze schepen van Huisvesting, Leefmilieu en Grondregie van Groot-Aalst.
Anny De Maght (Foto: De Voorpost - 03/12/1976)
Haar rol als schepen van Leefmilieu bracht al snel uitdagingen met zich mee, aangezien ze te maken kreeg met protest van milieuactiegroepen, waaronder de Regionale Aktiegroep Leefmilieu Dender en Schelde. Deze groep protesteerde onder meer tegen milieuvervuiling door Amylum en klaagde het gebrek aan overheidsoptreden bij overtredingen aan. Voor Anny betekende dit een kans om de tot dan toe beperkte aandacht voor leefmilieu in Aalst te verbeteren.
Anny toonde vastberadenheid door in 1978 de Stedelijke Adviesraad Leefmilieu op te richten, waarin zestien vertegenwoordigers van politieke partijen en milieuverenigingen samenkwamen om hinder en sluikstorten aan te pakken en dossiers te behandelen. Onder haar initiatief werden glas- en papierafval gescheiden opgehaald en ze probeerde de bevolking te sensibiliseren met leefmilieubrochures en een leefmilieutentoonstelling. Ook verving ze plastieken vuilniszakken door papieren zakken, hoewel dit aanvankelijk op protest stuitte. De gemeenteraad besloot uiteindelijk om terug te keren naar plastieken zakken, wat voor haar een teleurstelling was.
Binnen haar bevoegdheid voor Huisvesting was Hof Leeuwergem een groot project dat ze ondersteunde. Daarnaast pleitte Anny sterk voor een belasting op verkrotting en leegstand, hoewel deze tijdens haar ambtsperiode niet werd ingevoerd.[8][9][10][11]
Eerste schepen
Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 10 oktober 1982 stond Anny De Maght op de derde plaats op de lijst van de PVV. Lijsttrekker Louis D'Haeseleer had bij de vorige verkiezingen nog 9.099 voorkeursstemmen behaald, maar dit aantal daalde in 1982 naar 3.824. Anny De Maght behaalde wel een goede persoonlijke score met 2.294 voorkeursstemmen, maar kon hiermee het verlies van D'Haeseleer niet compenseren. Ondanks dit verlies zou de PVV toch kunnen meebesturen in een coalitie met de CVP (Christelijke Volkspartij, nu CD&V). Anny De Maght werd door de PVV voorgedragen als Eerste schepen met de bevoegdheden Openbare Werken, Ruimtelijke Ordening en Technische Dienst.[12]
Anny De Maght als waarnemend burgemeester tijdens de carnavalsraadzitting 1987 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
Als schepen van Openbare Werken droeg Anny De Maght bij aan de bouw van een nieuwe zittribune voor voetbalclub Eendracht Aalst. Toen er in 1983 kritiek kwam vanuit de oppositie op het idee dat de stad de tribune zou betalen, verdedigde De Maght dit plan. Volgens haar speelde Eendracht Aalst een belangrijke sociale en economische rol in de stad. Tijdens de carnavalsraadzitting van 1984 werd dit op een ludieke manier aangehaald: Anny kreeg een kleine tribune, een truitje van Eendracht Aalst en twee voetballen cadeau. In mei 1984 legden Anny De Maght en schepen van Sport Gilbert Bourlon de eerste steen van de nieuwe zittribune.[13][14]
Anny De Maght overhandigde in 1987 als waarnemend burgemeester de stadssleutel aan Paul Kinoo (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
In december 1983 moest Anny De Maght burgemeester Raymond Uyttersprot tijdelijk vervangen als voorzitter van de gemeenteraad. Ze eiste dat enkele interpellaties rond het OCMW ingetrokken werden. Toen ze de protesterende oppositie niet aan het woord wilde laten, verlieten alle leden van de Volksunie en de Socialistische Partij de gemeenteraad. Bij de volgende gemeenteraad, waar burgemeester Uyttersprot aanwezig was, kreeg Anny scherpe kritiek van de oppositie. Edgard Hooghuys noemde het een slechte gemeenteraad door haar leiding en Jan Caudron van de VU beschuldigde haar van machtsmisbruik en wenste haar meer democratie toe.
Anny De Maght was als schepen betrokken bij vele projecten, zoals de bouw van het cultureel centrum De Werf, een nieuwe feestzaal in de Keizershallen en de heraanleg van straten zoals de Moorselbaan en de Houtmarkt. Door besparingen was er weinig ruimte voor nieuwe projecten, waardoor ze vooral bestaande plannen moest uitvoeren. In 1988 stelde Anny een plan voor een ondergrondse parking onder de Hopmarkt voor, maar dit werd toen niet gerealiseerd.
In 1987 werd burgemeester Raymond Uyttersprot ernstig ziek en verbleef hij in het ziekenhuis. Anny De Maght nam toen als Eerste schepen zijn taken over als waarnemend burgemeester. Toen burgemeester Uyttersprot in maart 1987 overleed, bleef Anny deze functie tijdelijk uitoefenen. In juni 1987 werd Maurice De Kerpel aangesteld als de nieuwe burgemeester van Aalst, waarna Anny haar taak als Eerste schepen hervatte.[15]
Burgemeester
Voor de gemeenteraadsverkiezingen van 1988 werd Anny De Maght door de PVV voorgedragen als lijsttrekker. De PVV haalde dat jaar 11 zetels en vormde samen met de SP en de Vrije Demokraten een nieuwe coalitie. Anny De Maght behaalde de meeste voorkeursstemmen over alle partijen heen en werd met 6.005 voorkeursstemmen vanaf 1 januari 1989 de eerste vrouwelijke burgemeester van Aalst.[16]
Anny De Maght op de carnavalsraadzitting 1988 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
Na de verkiezingen van 1994 kon de coalitie tussen de VLD en de SP verdergaan, waardoor Anny De Maght haar tweede ambtstermijn als burgemeester van Aalst begon. Ze behaalde dat jaar 9.307 stemmen, een record voor Aalst: nog nooit had een kandidaat zoveel stemmen behaald bij gemeenteraadsverkiezingen.
In 1999 dreigde basketbalclub Okapi Aalst failliet te gaan. Anny stelde zich, samen met Dirk De Meerleer en Willy Van Mossevelde, persoonlijk borg om de club te redden. Ook voetbalclub Eendracht Aalst zat in 2000 in financiële problemen. Anny hielp door 30 miljoen frank voor de club te zoeken. De gemeenteraad was bezorgd over het beheer van beide clubs en besloot tot meer toezicht: Dirk De Meerleer werd beheerder van Okapi Aalst en Anny trad toe tot het bestuur van Eendracht Aalst. Dit leidde tot kritiek vanuit de oppositie, die tijdens een extra gemeenteraad eiste dat Anny en De Meerleer hun bestuursmandaten bij de clubs zouden neerleggen. Het schepencollege kon niet alle vragen beantwoorden, maar stemde in met een externe audit voor beide clubs.[17][18][19][20]
Anny De Maght in 1989 (Foto: Archief PVV-VLD Aalst)
Voor Joost Callebaut van Agalev (het huidige Groen!) was dit niet voldoende. Hij beschuldigde Anny, De Meerleer en Van Mossevelde van belangenvermenging en diende een klacht in. De boekhouding van Okapi Aalst werd onderzocht door het parket. De oppositie stelde Anny hard aan de kaak en eiste dat ze zou kiezen tussen haar ambt als burgemeester en haar betrokkenheid bij de clubs. De familie De Maght moest zich verantwoorden voor de rechtbank van koophandel over een wisselbrief van 2 miljoen frank voor Okapi Aalst, maar alles bleek uiteindelijk in orde te zijn.[21][22]
De VLD behield ondanks de zaak haar vertrouwen in Anny. Op 8 oktober 2000 trok ze opnieuw als lijsttrekker naar de verkiezingen. Ze behaalde 8.934 voorkeursstemmen en zette de coalitie met de SP voort, waarmee ze aan haar derde ambtstermijn als burgemeester van Aalst begon.
Door de zaak rond Okapi Aalst werd haar eedaflegging uitgesteld, en ook hartproblemen vertraagde dit proces. Op 28 december 2000 werd Anny onwel in het Vlaams Parlement en werd ze opgenomen in het ziekenhuis, waar ze een openhartoperatie onderging. Hierdoor kon ze niet aanwezig zijn bij de installatievergadering van de nieuwe gemeenteraad. Eerste schepen Gracienne Van Nieuwenborgh nam de functie van burgemeester over tot september 2001.[23][24]
Bankbiljet dat in de Aalsterse stoet uitgedeeld werd (Foto: Jempi Dendermonde)
-2.jpg){kind=link}
Anny De Maght op de carnavalsraadzitting 1996 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
Uiteindelijk legde Anny De Maght op 16 februari 2001 de eed af als burgemeester. Parlementslid André-Emiel Bogaert stelde hierover een vraag, maar minister van Binnenlandse Zaken Antoine Duquenne gaf aan dat in het belang van de stad niet langer gewacht kon worden met haar benoeming.
Anny De Maght was 18 jaar burgemeester van Aalst, bekend om haar sociaal-liberale stijl. De belasting op verkrotting en leegstand, die ze eerder als schepen voorstelde, kwam er onder haar burgemeesterschap alsnog. Onder haar bewind werden de winkelstraten in Aalst autovrij gemaakt, stadsgebouwen verbeterd en de waterzuivering opgewaardeerd.[25][26]
Volksvertegenwoordiger
Kamer
Anny De Maght en Kamiel Sergant op het Driekoningenfeest 1992 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
In 1991 werd Anny De Maght door de PVV voorgedragen als lijsttrekker voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Met 13.781 voorkeursstemmen werd Anny verkozen, maar haar partij vroeg haar te kiezen tussen haar mandaat als burgemeester en als volksvertegenwoordiger. Tegen de partijrichtlijnen in besloot Anny om beide functies uit te oefenen. Partijvoorzitter Guy Verhofstadt vroeg haar hierover na te denken en de partij beraadde zich over een mogelijke uitsluiting. Na overleg besloot de PVV echter om haar toch toe te laten beide ambten te combineren, waardoor ze lid werd van de PVV-fractie in de Kamer. Ter gelegenheid hiervan werd Anny door Kamiel Sergant uitgenodigd op het Driekoningenfeest 1992 om samen een duet te zingen over haar cumul als burgemeester en volksvertegenwoordiger.[27][28][29]
Vlaams Parlement
Voor de verkiezingen van 21 mei 1995 stond Anny niet meer op de lijst voor de Kamer, maar was ze lijsttrekker voor de VLD (de opvolger van de PVV) voor de Vlaamse Raad (het huidige Vlaams Parlement). Ze haalde een zetel in de Vlaamse Raad binnen, maar kwam al snel in een rel terecht. Bij de aanstelling van de nieuwe voorzitter van de Vlaamse Raad had de VLD Francis Vermeiren naar voren geschoven als kandidaat. Om Vermeiren tot voorzitter te maken, had de VLD de stemmen van de volledige fractie nodig. Op de dag van de stemming was Anny De Maght echter afwezig om familiale redenen; ze was op dat moment in Rome, waar ze met Eendracht Aalst meegereisd was om de Europese wedstrijd van Aalst tegen AS Roma bij te wonen. Hierdoor werd Norbert De Batselier van de SP verkozen tot voorzitter van de Vlaamse Raad.[30][31]
Advertentie van Anny De Maght in 1991 (Foto: De Voorpost - 08/11/1991)
In juni 1999 was Anny opnieuw VLD-lijsttrekker voor het Vlaams Parlement voor het kanton Aalst-Oudenaarde. Ze werd met 26.963 voorkeursstemmen opnieuw verkozen als Vlaams parlementslid en behoorde met haar persoonlijk resultaat tot de top 5 van stemmenkanonnen. In 2004 kreeg De Maght de derde plaats op de VLD-lijst voor het Vlaams Parlement, maar ze vroeg eerder aan het partijbestuur om deze plaats aan Johan Stylemans te geven, omdat ze in hem een opvolger zag. Anny ondernam nog een poging om Johan op de vierde plaats te krijgen, maar toen de partij hier niet op inging, besloot ze zich terug te trekken als kandidaat voor de komende Vlaamse verkiezingen.[32]
Geen kandidaat meer
Nadat Anny De Maght zich had teruggetrokken als kandidaat voor het Vlaams Parlement, trokken VLD-kopstukken zoals Herman De Croo, Karel De Gucht en Guy Verhofstadt naar Aalst om de situatie met het lokale VLD-bestuur te bespreken. Uiteindelijk werd Vera Van Der Borght ter vervanging van Anny op de lijst gezet, maar de partijtop voelde zich beschaamd. Ook het lokale partijbestuur was ontevreden met De Maght's beslissing en tijdens een verkiezingsshow op de regionale televisie spraken Vera Van Der Borght en Johan Stylemans zelfs over een woordbreuk van De Maght. Dit conflict rondom de lijstvorming leidde tot een splitsing binnen de partij.
De verkiezingen van 2004 waren voor de VLD een teleurstelling, waarbij ze niet meer de grootste partij in Aalst waren. Michel De Gols, de Aalsterse VLD-voorzitter, wees met de beschuldigende vinger naar Anny De Maght. De VLD Aalst hield een spoedvergadering en besloot De Maght te blijven steunen voor de huidige bestuursperiode, waarin ze tot 2006 burgemeester van Aalst bleef. In werkelijkheid was de partij echter nog meer verdeeld, met De Maght aan de ene kant en De Gols aan de andere kant.[33][34]
Anny De Maght op de Prinsendag van de Prinsencaemere in 1990 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
De spanningen binnen de Aalsterse VLD namen toe toen er een anonieme brief opdook van iemand die zichzelf als een VLD-mandataris presenteerde. In de brief werd Anny De Maght bekritiseerd en werd haar dochter Martine De Maght als kandidaat-voorzitter van het Algemeen Stedelijk Ziekenhuis (ASZ) genoemd. Martine werd binnen de VLD nipt verkozen als voorzitster, maar de beslissing was nog niet officieel. De dokters van het ASZ uitten twijfels over Martines bekwaamheid voor de functie en uiteindelijk werden de voorwaarden voor de functie aangescherpt, waardoor zij niet meer in aanmerking kwam voor het voorzitterschap.
Blauw
Anny De Maght kreeg een borstbeeld op de wagen van Possensje in 2015 (Foto: Sören Delclef - AjoinPedia)
Anny had het moeilijk binnen haar partij. Bij de verkiezingen voor een nieuw Aalsters VLD-bestuur eind 2004 raakte ze nipt verkozen in het partijbestuur; ze eindigde als 45e, in tegenstelling tot de 2de plaats die ze de vorige keer had behaald. Haar dochter Martine raakte niet verkozen. Voorzitter De Gols werd met 70% van de stemmen herverkozen als voorzitter van de VLD-afdeling Aalst. Tijdens het carnaval van 2005 maakten de carnavalisten gebruik van de situatie van Anny binnen de Aalsterse VLD en Jan Louies bood haar tijdens de carnavalsraadzitting een blauwe jas aan met een plastieken mes erin.
De situatie werd steeds onhoudbaarder en in mei 2005 nam Anny ontslag uit het partijbestuur van de Aalsterse VLD. Herman De Croo werd als bemiddelaar ingeschakeld, maar ook hij kon de situatie niet meer veranderen. Anny besloot zich niet meer kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 en lanceerde in december 2005 een nieuwe liberale beweging, Blauw. Hiermee wilde ze afstand nemen van de problemen en in kartel met de VLD naar de verkiezingen gaan. De VLD ging echter niet in op haar voorstel en schrapte Anny op 1 april 2006 van de ledenlijst.
Anny bleef burgemeester van Aalst, maar was geen lid meer van de VLD. Uit solidariteit met haar stapten ook andere leden zoals Wilfried Van Herreweghe, Frans De Meersman en Martine De Maght uit de VLD. Na een volksraadpleging besloot Anny om met Blauw deel te nemen aan de verkiezingen, waardoor Blauw omgevormd werd tot een nieuwe politieke partij. Anny zette zichzelf op de eerste plaats van de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen, samen met andere kandidaten.[35][36]
Anny en Martine De Maght in 2007 (Foto: Het Laatste Nieuws - 11 juni 2010
Na de verkiezingen van 2006 behaalde Blauw 5 zetels en Anny was met 4.245 voorkeursstemmen nog steeds de populairste politicus van Aalst. Echter, omdat ze eind 2006 een tweede zware hartoperatie moest ondergaan, besloot ze haar mandaat als gemeenteraadslid niet op te nemen. Op 19 december 2006 kwam er een einde aan haar carrière in de Aalsterse gemeenteraad.
Na een samenwerking met Lijst Dedecker in 2007, werd Blauw in 2011 herenigd met de Open VLD. Martine De Maght kreeg een plaats op de Open VLD-lijst en Anny overwoog een terugkeer naar de gemeentepolitiek. Uiteindelijk besloot ze echter om geen kandidaat meer te zijn voor de gemeenteraadsverkiezingen, maar maakte wel opnieuw deel uit van de liberale partij.[37]
Cantinière van de Oude Garde
Anny De Maght en Paul De Wever in 1980 (Foto: Collectie Lieven Goubert)
Op het Verkleed Bal van de Koninklijke Harmonie De Oude Garde werd Anny De Maght in 1980 tot cantinière uitgeroepen. Anny, die toen schepen was in Aalst, ontving er het traditionele tonnetje van de cantinières.
Bij haar afscheid, op het bal van 1981, bleek het vaatje van Anny lek te zijn, maar al snel haalde ze enkele flessen drank boven om dit te compenseren. Anny kondigde er aan dat de vereniging altijd op haar hulp zou kunnen blijven rekenen, ook al was haar jaar als cantinière voorbij. Zo ging Anny in 1984 mee met de Oude Garde naar Blankenberge en overhandigde ze als cantinière een geschenk aan de burgemeester van Blankenberge.
Toen de cantinières zich in 2009 afscheurden van Koninklijke Harmonie De Oude Garde, werden er plots jaarlijks twee cantinières verkozen. Anny De Maght probeerde te bemiddelen tussen de twee verenigingen, maar dit bracht niet veel op.[38][39][40]
Anny De Maght zakte als kind jaarlijks af naar Aalst om er het carnaval mee te maken, maar raakte nog meer betrokken bij het Aalsterse feest als schepen en burgemeester. Ze zette zich erg in voor carnaval en zorgde ervoor dat het prijzengeld werd opgetrokken en dat de werkhallen aan de Hoge Vesten gerealiseerd werden. Toch moest zij tijdens haar ambt als burgemeester ook enkele harde beslissingen nemen met betrekking tot carnaval.
De Maght opende de polonaise op het Driekoningenfeest in 1977 Foto: De Voorpost - 21/01/1977)
Anny en het AKV
Als schepen van Huisvesting was De Maght verantwoordelijk voor de verhuring van de Couverture aan het Aalsters Karnaval Verbond (AKV). Jaarlijks moest de AKV-voorzitter bij Anny De Maght het nieuwe huurcontract ondertekenen. In 1980 stelde het bestuur van het AKV Anny De Maght aan als meter van de wagens van de groepen die in de Couverture stonden. Het AKV organiseerde toen een algemene doop voor alle wagens van de aangesloten groepen, wat uitgroeide tot de doop van het nieuwe carnaval. Meter Anny De Maght was hierbij aanwezig samen met peter Louis D'Haeseleer. De doop van de wagens werd in 1982 vervangen door een opendeurdag in de Couverture.
De Couverture had in de loop der jaren te kampen met enkele mankementen, waardoor het AKV bij de stad aanklopte. Volgens Anny De Maght, schepen van Openbare Werken, droegen de carnavalisten zelf de schuld van de problemen in de werkhal. Er werden verf- en piepschuimresten in de riolering gevonden, de toiletten waren gesloopt, elektriciteitsleidingen en muren waren afgebroken en het vuilnis hoopte zich op. De Maght vroeg zich in 1986 af of AKV niet eerder een afkorting was voor Alles Kapot Verbond. Zij vond dat de stad daarom niet meer financieel moest tussenkomen, aangezien ze al een grote inspanning hadden gedaan door de hal voor een symbolische frank te verhuren. Begin 1987 nam Anny De Maght deel aan een rondetafelgesprek over carnaval in de Mikisclub, waar de staat van de Couverture ter sprake kwam. De Maght herhaalde haar standpunt en vond dat de stad niet kon blijven betalen voor de werkhal, gezien de zware financiële last voor het onderhouden van andere stadsgebouwen.[41][42][43][44][45]
De zaak 'Frank Van Rymenant'
Frank Van Rymenant en Anny De Maght in 1989 (Foto: Facebookpagina Frank Van Rymenant)
Begin 1989 werd Frank Van Rymenant, die dat jaar kandidaat Prins Carnaval was, geïnterviewd door Radio Hofstade. Tijdens het interview deed Frank uitspraken over burgemeester Anny De Maght, die als laster en eerroof werden opgevat door de burgemeester en het Feestcomité. Het Feestcomité vroeg Frank om zijn kandidatuur in te trekken, maar hij deed dit niet, wat de zaak naar het schepencollege leidde. Anny De Maght had ondertussen een gesprek gehad met Frank, die zijn verontschuldigingen had aangeboden.
Frank Van Rymenant, Anny De Maght en Kamiel Sergant in 1989 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
Uiteindelijk werd Frank per brief op de hoogte gebracht van de beslissing van de stad. De brief bevatte de volgende boodschap:
Het College van Burgemeester en Schepenen, in vergadering op maandag 9 januari 1989, nam kennis van het advies van het Stedelijk Feestcomité betreffende de kandidatuurstelling voor Prins Carnaval 1989 van de heer Frank Van Rymenant. Het College betreurt evenzeer de uitlatingen van de heer F. Van Rymenant. Meer nog: zijn lasterpraat doet afbreuk aan de typische humor en satire eigen aan de Aalsterse carnavalisten en zetten het Feestcomité en het stadsbestuur aan tot het herdenken van de rol van Prins Carnaval in het grootste Belgische carnavalgebeuren. Dergelijke uitlatingen schaden de geest van carnaval en zijn zeker een kandidaat Prins Carnaval onwaardig. De burgemeester en het college achtten de organisatie zelf van carnaval echter veel belangrijker dan het wangedrag van een individu. Zij wensen geenszins beslissingen te nemen die de carnavalsfeer zouden verbrodden en laten derhalve de heer F. Van Rymenant toe mee te dingen naar de titel van Prins Carnaval 1989. Het gebeurde zal wel aanleiding zijn tot het herdenken van het 'Prins zijn' in onze vastenavondstad.
Frank mocht dus deelnemen aan de Prinsenverkiezing en werd Prins Carnaval 1989. Het schepencollege accepteerde de uitslag en De Maght overhandigde de stadssleutel aan Frank op de carnavalsraadzitting. Frank kreeg ook een pluchen konijn van de burgemeester, met de boodschap: "Een dier met twee lange oren en een dikke nek". In plaats van de gewoonlijke grote stadssleutel, overhandigde Anny een koevoet aan Frank, met de boodschap: "Voor Frank een noodzakelijk gereedschap om niet verder nog allerhande deuren te moeten instampen".[46][47]
Anny De Maght gaf Frank een koevoet op de carnavalsraadzitting (Foto: ollectie Sören Delclef - AjoinPedia)
Onder het bewind van Anny De Maght werden de carnavalshallen aan de Hoge Vesten gerealiseerd. In 1994 werden de plannen voor een nieuwe werkhal bekendgemaakt, omdat de Couverture te klein en verouderd was. De bouw van het werkhallencomplex aan de Hoge Vesten was uiteindelijk klaar in 1996 en was een unicum in België. Deze werkhallen zijn vandaag nog steeds in gebruik.
Annie B
Verbod op uitgangswagens
Anny De Maght, Tony Swings en Kamiel Sergant op de carnavalsraadzitting 1999 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
Eind 1998 beslisten Anny De Maght en haar schepencollege een verbod op uitgangswagens in de feestzone tijdens carnaval op te leggen. Als reactie hierop werd het Pompier Aktie Komitee opgericht, met Michel Heck als woordvoerder. Tijdens een gemeenteraad in december 1998 besloot het PAK om actie te voeren. De aanwezige carnavalisten verlieten tijdens de gemeenteraad de publieksbanken en wilden het woord nemen, maar dit werd geweigerd door burgemeester De Maght. Anny liet de carnavalisten door de politie uit de raadzaal zetten.
De Maght zocht naar een oplossing en koos voor een centrale muziekinstallatie op de Grote Markt om ervoor te zorgen dat er opnieuw meer carnavalsmuziek gespeeld zou worden in plaats van house muziek. Naar aanleiding van deze beslissing werd Tony Swings dat jaar Prins Carnaval met het lied Boem Boem. Voor carnaval 2000 besliste de burgemeester, na enkele gesprekken met Tony Swings, om vijf pompiers toegang te verlenen tot de Grote Markt tijdens carnaval.[48][49][50]
Koffie op Aswoensdag
_en_Anny_De_Maght_(r)-2.jpg){kind=link}
Nicole Ringoir en Anny De Maght in 1998 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
In de jaren '90 besloot een groepje carnavalisten, onder anderen Piet De Koninck, den Dizzen, Zwette Zjang (Jan Rubbrecht), Billy en Yves Luypaert, om de burgemeester op het stadhuis een bezoek te brengen op haar eerste werkdag na carnaval. Na wat gelachen te hebben, verlieten de carnavalisten het stadhuis met de belofte om volgend jaar terug te komen. Anny zei hierop dat ze dan koffie zou voorzien, maar dat de carnavalisten koffiekoeken moesten meebrengen. Zo gebeurde dit ook het volgende jaar; de carnavalisten trokken op woensdagmorgen met koffiekoeken naar het bureau van de burgemeester, waar ze koffie kregen. Samen bespraken ze het afgelopen carnaval op haar bureau. Als grap belde Anny zelfs naar de vrouwen van de carnavalisten om te zeggen dat alles in orde was met hen.
Door de media-aandacht over dit initiatief kwamen er steeds meer carnavalisten op Aswoensdag langs bij de burgemeester voor koffie. In 2000 daagden er een honderdtal carnavalisten op, waardoor ze niet meer allemaal binnen konden in het kabinet van burgemeester De Maght. Hierdoor ontving ze hen in de trouwzaal van het stadhuis, waar ze hen trakteerde op koffie. De koffiekoeken ontbraken dat jaar, omdat de carnavalisten deze niet meer zelf meegebracht hadden.[51][52]
-2.jpg){kind=link}
In 1997 zong Anny het carnavalslied 'Anny B' op de Prinsendag van de Prinsengarde (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
In 2001 was Anny De Maght herstellende van een openhartoperatie, waardoor Gracienne de honneurs moest waarnemen op Aswoensdag. De carnavalisten daagden opnieuw op en Gracienne ontving hen net zoals De Maght in de trouwzaal. De situatie dreigde echter wat uit de hand te lopen en er ontstond wat chaos in de zaal. Volgens Zwette Zjang van De Saazers werd Anny dat jaar gemist.
Anny De Maght was in 2002 opnieuw aanwezig en trakteerde de carnavalisten op zowel koffie als koffiekoeken. De nabespreking van carnaval was verdwenen doordat de groep te groot geworden was. De traktatie van de burgemeester op woensdagmorgen werd een traditie, waar vele carnavalisten jaarlijks op afkomen. De opvolgers van Anny De Maght zetten de traditie verder en tot op vandaag worden de carnavalisten jaarlijks op de binnenkoer van het oude stadhuis op Aswoensdag getrakteerd op koffie en koffiekoeken.[53][54]
In 1997 werd de vzw Carnavalcontact opgericht, met Anny De Maght als voorzitter. De vzw bestond uit leden van verschillende politieke partijen, met Kamiel Sergant als vertegenwoordiger van de carnavalsgroepen. Het doel van de vzw was om de carnavalswerkhallen te beheren en de carnavalsgroepen een extra premie te geven door de organisatie van bijvoorbeeld de carnavalsbeurs en de uitbating van de carnavalskantine.
Frans Wauters en Anny De Maght op de carnavalsraadzitting 1990 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
Er kwam veel kritiek vanuit de oppositie op de vzw Carnavalcontact. André-Emiel Bogaert stelde vragen tijdens de gemeenteraad over de algemene vergaderingen en de financiële balans van de vzw. Hij vroeg zich ook af hoe de concessie van de carnavalskantine was toegekend. Carnavalisten, vertegenwoordigd door Michel Heck, bekritiseerden eveneens de werking van de vzw. Kamiel Sergant nam op 22 april 1999 ontslag, maar dat ontslag werd op 18 juli 2000 nog steeds niet aanvaard. Er zouden in september 2000 nieuwe leden gekozen worden, maar dat gebeurde niet. Het gebrek aan openheid en het niet volgen van de statuten zorgden ervoor dat Chris Lievens-Borms ook ontslag nam. Na de interpellatie van Bogaert werd de cafetaria aan de werkhallen gesloten omdat de concessie niet in orde bleek te zijn. Uiteindelijk kreeg de vzw de concessie van de carnavalskantine tot 2003.
Er ontstond nog een probleem rond de concessie van de carnavalskantine. André-Emiel Bogaert had de gouverneur van Oost-Vlaanderen benaderd omdat de toewijzing van de concessie niet via een aanbesteding was gebeurd. Volgens Bogaert had elke carnavalsvereniging recht op een deel van de concessie. Gouverneur Balthazar beval het schepencollege om een motivatie op te stellen voor de exploitatie van het carnavalscafé door de vzw Carnavalcontact.[55][56][57]
Anny De Maght overhandigt doet Peter Vereecken het lint van Prins Carnaval aan in 1993 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
Burgemeester De Maght was tijdelijk buiten strijd door een hartoperatie, waardoor de werking van de vzw Carnavalcontact stil kwam te liggen. Dit leidde tot de dreiging dat de carnavalskantine in 2002 gesloten zou blijven. Bij haar terugkeer beloofde ze snel opnieuw samen te komen met de vzw, zodat de kantine weer open kon gaan. De vzw loste juridische problemen op; er werd 5.950 euro in de stadskas gestort en de kantine kon vanaf februari 2002 opnieuw open.
Ondertussen bood Kamiel Sergant voor de tweede keer zijn ontslag aan bij de vzw Carnavalcontact. De vzw kreeg ook de concessie voor de carnavalskantine in 2003 en zette ex-Prins Yves Van Den Bremt achter de toog. Maurice Barrez verving Anny De Maght als voorzitter van de vzw Carnavalcontact, terwijl De Maght werd aangesteld als erevoorzitter.[58][59][60]
Geen evenementenzaal
Omdat de Keizershallen na 2002 niet meer gebruikt konden worden, moest de stad op zoek naar een nieuwe zaal voor de Prinsenverkiezing. Anny De Maght wilde de verkiezingen koste wat het kost in Aalst houden, waarna het schepencollege besloot om de prinsenverkiezing in de Florahallen te organiseren. De nood aan een nieuwe evenementenzaal in Aalst bleef echter bestaan.
Kamiel Sergant, Jurgen Cooman, Kris Van Vaerenbergh, Anny De Maght en Yves Van Den Bremt op het Driekoningenfeest 1996 (Foto: Collectie Sören Delclef - AjoinPedia)
In 2005 verscheen Anny De Maght op het podium tijdens de Prinsenverkiezing, maar ze werd minutenlang uitgejouwd door de carnavalisten. Dit was een protest tegen het uitblijven van een evenementenzaal in Aalst. De Maght nam de microfoon en sprak de boze carnavalisten toe: "Ik had gehoopt dat we in vriendschap naar carnaval zouden kunnen toeleven. Jullie roepen nu 'boe', ik hoop dan ook dat jullie 'dank u' zullen durven roepen als de zaal er staat." Het gejoel stopte pas toen De Maght opzij ging. Prins Bart De Nys probeerde de gemoederen te bedaren en vroeg iedereen om samen te werken.
Anny, die altijd populair was bij de carnavalisten, was erg verbouwereerd door hun reactie. Ze wilde zich blijven inzetten voor het carnaval, maar eiste wel respect. Prins Bart De Nys verontschuldigde zich later op de radio voor het fluitconcert tijdens de verkiezing, waarmee de problemen werden opgelost. Op de woensdag na carnaval werd Anny opnieuw met open armen ontvangen door de carnavalisten bij de traktatie van de burgemeester op koffie en koffiekoeken.[61][62]
De Zieke Zjieratten
Anny De Maght met De Zieke Zjieratten - Twiekierenniet (Foto: Carnavalaalstkoentje)
In 2009 werd Anny De Maght door De Zieke Zjieratten - Twiekierenniet gevraagd om met hen mee te gaan in de stoet. Anny stemde meteen in. De groep bracht dat jaar het thema 'Bibidi babidi boe!!! Woor es ons Anny nortoe?', waarbij Anny als opperfee op de wagen stond. Met haar toverstaf moest ze de Aalsterse bevolking betoveren.
Varia
- Jaren '70: Anny was een vast jurylid in het BRT-programma 'Wie weet wint'.[63]
- 1986: Ze ontving de Citroenprijs van de Persbond van de Denderstreek vanwege haar onduidelijke communicatie naar de gemeenteraad en de bevolking.[64]
- 1987: Anny verving als Eerste Schepen burgemeester Raymond Uyttersprot tijdens de carnavalsraadzitting. Als waarnemend burgemeester overhandigde ze de stadssleutel aan Paul Kinoo in playback-stijl, refererend naar zijn optreden op de Prinsenverkiezing.[65]
- 27 mei 1988: Anny ontving de Erkentelijkheidsmedaille van de PVV.
- 1993: Ze werd verkozen als nationaal bestuurslid van de PVV.
- 1997: Anny was binnen het Vlaams Parlement de persoon met het meeste aantal cumuls.
- Carnaval 1997: Ze zong het carnavalslied 'Anny B', geïnspireerd op een nummer van Jimmy B.
- 1999: Anny werd erevoorzitter van de toneelvereniging Voor Taal En Vrijheid.[66]
- 2000: Ze werd voorzitter van de Adviesraad van Burgemeesters, verantwoordelijk voor het adviseren van de minister van Binnenlandse Zaken over politiehervorming.[67]
- Carnaval 2002: Anny liet de kermisattractie 'Space Roller' verzegelen, nadat enkele jongeren daarin vastzaten. De sluiting werd later door de Raad van State teruggedraaid, waardoor de attractie weer openging. In 2003 kreeg de uitbater van de attractie geen standplaats meer toegewezen, wat leidde tot een rechtszaak, maar de rechtbank besloot dat hij zijn attractie op het Esplanadeplein van Aalst mocht plaatsen.[68]
- 2002: Anny werd benoemd als lid van de Raad der Wijzen, die adviezen gaf over koninklijke besluiten.
- 2003: Ze werd de zondebok bij supporters van Eendracht Aalst vanwege haar beslissing om de staantribune te sluiten om veiligheidsredenen.
- Carnavalsdiner 2006: Anny kreeg een staande ovatie van alle medewerkers van Aalst Carnaval ter ere van haar 18 jaar als burgemeester.
- 2008: Anny werd benoemd tot ereburgemeester van Aalst en de Draeckenieren droegen hun Geel Boekje op aan haar, wat leidde tot een signeersessie bij de nieuwjaarsreceptie van de stad.[69]
- 2010: Haar staatsportret werd opgenomen in de eregalerij van de stad, geschilderd door Danny Cobbaut uit Erpe-Mere.
- 11 juni 2004: Anny werd benoemd tot commandeur in de Leopoldsorde.
- Anny De Maght wordt door de Aalsterse bevolking liefkozend 'moeke' of 'moeder' genoemd.
- Ze is meter van zowel de Prinsencaemere als de Prinsengarde.
Redactie
Tekst en foto's:
- Tekst: Sören Delclef - AjoinPedia
- Foto's: De Voorpost, Sören Delclef, Carnavalaalstkoentje, Frank Van Rymenant, Het Laatste Nieuws, Lieven Goubert, Archief PVV-VLD
Bronnen
- ↑ De Voorpost, 3 december 1976
- ↑ Op Visite in de Faluintjes, Visite Magazine
- ↑ De Gazet van Aalst, 13 november 1971
- ↑ De Voorpost, 15 maart 1974
- ↑ De Voorpost, 29 april 1977
- ↑ De Voorpost, 22 december 1978
- ↑ De Voorpost, 13 november 1981
- ↑ De Voorpost, 30 december 1977
- ↑ Blauwjonk, 1 februari 1979
- ↑ De Voorpost, 12 oktober 1979
- ↑ Nieuwe Gazet van Aalst, 13 augustus 1982
- ↑ Nieuwe Gazet van Aalst, 22 oktober 1982
- ↑ Nieuwe Gazet van Aalst, 9 maart 1984
- ↑ De Voorpost, 25 mei 1984
- ↑ Nieuwe Gazet van Aalst, 23 december 1983
- ↑ De Voorpost, 14 oktober 1988
- ↑ Het Laatste Nieuws, 19 september 2000
- ↑ Het Nieuwsblad, 27 januari 1999
- ↑ Gazet van Antwerpen, 4 februari 2000
- ↑ Het Nieuwsblad, 9 februari 2000
- ↑ Gazet van Antwerpen, 19 februari 2000
- ↑ Het Laatste Nieuws, 10 mei 2000
- ↑ Het Laatste Nieuws, 9 oktober 2000
- ↑ Het Laatste Nieuws, 30 december 2000
- ↑ Het Nieuwsblad, 22 maart 2001
- ↑ Het Laatste Nieuws, 21 december 2006
- ↑ De Voorpost, 29 november 1991
- ↑ De Voorpost, 20 december 1991
- ↑ De Voorpost, 17 januari 1992
- ↑ De Tijd, 18 oktober 1995
- ↑ Het Belang van Limburg, 18 oktober 1995
- ↑ Het Volk, 15 mei 2004
- ↑ Het Laatste Nieuws, 15 juni 2004
- ↑ Het Nieuwsblad, 17 juni 2004
- ↑ De Standaard, 6 december 2004
- ↑ Het Laatste Nieuws, 1 april 2006
- ↑ Knack, 3 januari 2007
- ↑ De Voorpost, 22 februari 1980
- ↑ De Voorpost, 6 maart 1981
- ↑ De Voorpost, 24 augustus 1984
- ↑ De Voorpost, 8 februari 1980
- ↑ De Voorpost, 27 februari 1981
- ↑ De Voorpost, 19 februari 1982
- ↑ De Voorpost, 5 december 1986
- ↑ De Voorpost, 6 februari 1987
- ↑ Het Nieuwsblad, 7 januari 1989
- ↑ De Voorpost, 10 februari 1989
- ↑ Het Nieuwsblad, 17 december 1998
- ↑ Het Laatste Nieuws, 7 januari 1999
- ↑ Gazet van Antwerpen, 7 januari 2000
- ↑ Het Nieuwsblad, 23 februari 2012
- ↑ Het Laatste Nieuws, 9 maart 2000
- ↑ Het Laatste Nieuws, 1 maart 2001
- ↑ Het Laatste Nieuws, 14 februari 2002
- ↑ Het Laatste Nieuws, 27 oktober 2000
- ↑ Het Volk, 4 oktober 2000
- ↑ Het Laatste Nieuws, 3 maart 2001
- ↑ Het Laatste Nieuws, 12 december 2001
- ↑ Het Laatste Nieuws, 31 januari 2002
- ↑ Het laatste Nieuws, 19 november 2002
- ↑ Het Volk, 17 januari 2005
- ↑ Het Nieuwsblad, 26 januari 2005
- ↑ De Voorpost, 22 maart 1974
- ↑ De Voorpost, 2 januari 1987
- ↑ De Voorpost, 6 maart 1987
- ↑ Het Laatste Nieuws, 17 april 1999
- ↑ De Standaard, 16 september 2000
- ↑ Het Nieuwsblad, 13 februari 2003
- ↑ Het Laatste Nieuws, 4 januari 2008