Wikia


De Clochards
De Clochards J
Foto: Aalst Karnaval, Jos Ghysens

Categorie:

Losse groep

Periode:

1967-199X

Bestuur:

geen

Gekende leden:

Frans Wauters, Odilon Mortier, Simon D'Hondt, Gaston Van den Hauwe, Herman Louies, Gracienne Van Nieuwenborgh

De Clochards was een losse carnavalsgroep, die ontstaan was vanuit het Stedelijk Feestcomité. Frans Wauters, William Boulembercq, Gaston Van den Hauwe en Odilon Mortier waren de belangrijkste leden van de groep, die later ook geassocieerd werd met de Draeckenieren.

Ontstaan Edit

1967 lintje de clochards

Nominette van de Clochards in '67

Bij de aanstelling van een nieuw Feestcomité in 1965 was hun belangrijkste doelstelling het stimuleren van de Aalsterse komische groepen. Het Feestcomité wou daarom in 1967 zelf het goede voorbeeld geven door als losse groep mee te stappen in de stoet. In plaats van mee te lopen in hun Feestcomitékostuum, kozen Simon D'Hondt, Gaston Van den Hauwe en Frans Wauters voor een zwerverskostuum. Ze hadden zichzelf een zware baard opgeplakt en liepen met een fles Ricard en een exemplaar van France-soir in hun jaszak door Aalst. Ze hielden even halt aan het standbeeld van Dirk Martens om er hun camembert te nuttigen.

Door deze uitbeelding als Parijse Clochards werd de groep voortaan de in de volksmond De Clochards genoemd. Dit initiatief werd goed ontvangen bij het publiek en er was zelfs een kort fragment van de Clochards te zien op de BRT. Hierdoor waren er al snel plannen om dit initiatief verder te zetten. De groep had zelfs een Nominette laten maken om uit te delen in de stoet.

De Clochards 1967

(Gazette van Aelst - 09/02/1967)

Reeds tijdens hun eerste verschijning, hadden de Clochards een idee opgedaan voor het volgende jaar. In 1967 waren de Clochards naar het carnavalsbal van de Generale Bankmaatschappij gegaan, waar ze tot in de vroege uurtjes bleven feesten. Toen ze naar huis gingen, passeerden ze op een quasi lege Grote Markt een hele rij uitverkochte escargotkraampjes. De clochards namen hierop één van de karretjes en deden er een toertje mee op de Grote Markt. Twee agenten zorgden er voor dat het karretje tot stilstand kwam en terug op zijn oorspronkelijke plaats terechtkwam. Deze gebeurtenis was voor de Clochards de aanleiding voor hun idee voor het volgende jaar: Escargotmadammen.

De Clochards De Voorpost 22031974

De Clochards als escargotmadammen (De Voorpost - 22/03/1974)

In 1968 opende het trio, verkleed als drie dikke Escargotmadammen, de stoet. Met een zelfgemaakt escargotkarretje riepen ze "Hiete slekken", tot groot jolijt van het publiek. Het karretje hadden ze gratis gekregen en de vis kwam uit Blankenberge. Opnieuw hadden de Clochards een Nominette laten maken om uit te delen in de stoet.

Optredens voor het goede doel Edit

In 1969 kon Gaston Van den Hauwe niet meegaan. Het kostuum van Gaston was echter al gemaakt, waardoor De Clochards Odilon Mortier vroegen om mee te gaan in de plaats van Gaston. De maten van Odilon en Gaston kwamen immers overeen. Ook Frits Van der Stock vervoegde de groep. Opnieuw met een Nominette voor het publiek, waren de Clochards deze keer verkleed als Ajoinerettes (Aalsterse majorettes); inclusief kostuum en dans. In de ijzige koude liepen ze rond met korte rokjes, wat op heel wat applaus kon rekenen bij het publiek.

De Clochards De Voorpost 22031974 toeristische ploosters

De Clochards als Toeristische Plekploosters (De Voorpost - 22/03/1974)

1970 betekende de echte doorbraak voor de Clochards. Simon D'Hondt had afgehaakt, doordat hij zich wou concentreren op zijn werk bij het Fefestcomité. Gaston Van den Hauwe was opnieuw van de partij. Als de Toeristische Plekploosters liepen ze mee in de stoet, maar zorgden ze ook voor ambiance in de café's rond de Grote Markt. Met het eireken van de toeristische ploosters trokken ze van café naar café. De titel van het lied was woor den Denjer stinkt er ieren in het rond. Het refrein ging als volgt:
"Woor den Denjer stinkt er ieren in het rond. Woor den tettentoeren stoot neivest de Kont. Woor d'azjenten schrijven: hieren het is toid. Woor de bozen schroiven soms me dobbel kroot. Woor ge kentj verdrinken in 'n stadspissoin. Door ben ik geboeren, wil ik alted zoin."
Tijdens hun optredens verkochten ze losse bladen met daarop de tekst van hun liedje. De opbrengsten van hun optredens schonken ze aan het gehandicaptenwerk.
De Clochards 1974

De Clochards met Nicole Schellinck in 1974 (Foto: Luc De Decker)

Het jaar nadien zorgden de Clochards opnieuw voor optredens in de café's, deze keer als Het gezin van Pamel. Ze trokken door de straten met een plakkaat waarop stond 'Adieu tot binnen zes joor'. Het plakkaat verwees naar de laatste gemeenteraadsverkiezingen, waarbij de socialistische partij uit het stadsbestuur verdween. In de café's brachten ze hun liedjes 'Het verstooitelingske van Oilsjt' en 'Oilsjterse Zjiever'. 'Het verstoeitelingske van Oilsjt' werd geschreven door Frans Wauters en ging over de bijna-nieuwe burgemeester Bert Van Hoorick, die het uiteindelijk toch niet werd door woordbreuk van de CVP van Marcel De Bisschop. Ze zongen:

"In 't stad van Oilsjt, dor woeinde 'n klein kadeiken. Onschildig, verlegen en zoei bloeit. Het was bè 't groeien halfweg bleiven steken. Och Hier' och God, ne meiter zestig groeit."
'Oilsjterse Zjiever' ging dan weer over Aalsterse feiten en gebeurtenissen, waarbij o.a. de cultuurraad, de Zwarte Hoekbrug, Marcel De Bisschop, Benoni Ringoir en Gustaaf De Stobbeleir ter sprake kwamen. Opnieuw werd geld ingezameld; deze keer voor de beschutte werkplaatsen. Enkele weken later kregen de Clochards slecht nieuws; Frits Van der Stock was aan de gevolgen van een auto-ongeval overleden. Het jaar nadien zouden de Clochards dus zonder Frits verder moeten.

De Clochards De Voorpost 22031974 leeuwen

De Clochards als gewonde Vlaamse leeuwen (De Voorpost - 22/03/1974)

In 1972 liepen Frans Wauters, Gaston Van den Hauwe en Odilon Mortier mee als gekwetste leeuwen. Hiermee parodieerden ze de situatie van de Vlamingen in Brussel. Met een lantaarn gingen de leeuwen op zoek naar een nieuwe hoofdstad. In de café's brachten ze hun liedje 'Da kaan in Oilsjt allien'. De Clochards mochten dit lied opnieuw brengen op de Aalsterse Avond op 20 september1972.[1]

Ondertussen was ook het Corum Alostum Imperiale opgericht, dat eigenlijk ontstaan was uit de Clochards en het Feestcomité. Een deel van de liedjes, die aanvankelijk door de Clochards gezongen werden, behoorden ook tot het repertoire van het CAI.

De Clochards Karnavallieken

Liedje van de Clochards in '72

In 1973 protesteerden de Clochards tegen het voorstel van het stadsbestuur om van het Feestcomité een vzw te maken. De Clochards liepen in onderbroek, met hun kostuumvest op de arm, achter een guillotine, waarmee ze verbonden waren met een strop om de hals.

Traditie Edit

De Clochards De Voorpost 22031974 komitet

De Clochards als Komi-tetten. (De Voorpost - 22/03/1974)

De Clochards werden een traditie in Aalst en maakten jaar na jaar deel uit van de Aalsterse stoet.

Nicole Schellinck was in 1973 het eerste vrouwelijk lid van het Feestcomité geworden, waarop de Clochards in 1974 rondliepen als Feestkometetten. Ondertussen was William Boulembercq ook lid geworden van de groep. Nicole Schellinck liep voor de gelegenheid ook mee met de Clochards. Ze vond dit zo leuk dat ze ook lid werd van het Corum Alostum Imperiale.

In 1975 parodieerden de Clochards de mogelijke fusie tussen Aalst en Denderleeuw. Ze voerden hierdoor 'de samensmelting met het Land van de Globus en het Stinkkot' op.

De Clochards De voorpost 23041976

De Clochards als Hollandse boerinnetjes (De voorpost - 23/04/1976)

Naar aanleiding van hun 10-jarige bestaan stapten Clochards Frans Wauters, William Boulembercq, Odilon Mortier en Gaston Van den Hauwe in 1976 mee als 'Hollandse Glorie'. Ze hadden een groot modelvliegtuig bij, waarop stond 'Lokkiet'. Frans Wauters had na de stoet van 1976 aangegeven dat hij niet meer zou meelopen met de Clochards. In 1977 werd hij immers verkozen tot Feestcomité-voorzitter, waardoor hij andere prioriteiten had tijdens de stoet.

In 1977 liepen de Clochards opnieuw mee als 'het Gezin van Pamel', verwijzend naar hun thema uit 1971. Deze keer droegen ze een plakkaat mee waarop stond 'zes jaar later'. Hun stootkar was gevuld met oude rommel, verwijzend naar de gemeentepolitiek, die nog niets veranderd was.

Met een groot pak friet trokken William Boulembercq, Odilon Mortier en Gaston Van den Hauwe in 1979 mee in de stoet. Ze droegen de tekst 'ver menier Lowie, vanwege de Oilsjterse fritmarsjangs die hem bombardeiren tot ieredeiken van frit- en andere kotjes'.

Frans Wauters 60ste stoet 23021990 De Voorpost

Frans Wauters, voortgeduwd door Graçienne Van Nieuwenborgh (De Voorpost - 23/02/1990)

In 1980 liepen de Clochards vijf meter achter de reclamewagen van Enrico met een stootkar. Deze kar was een koets voor Enrico, die prins van Oost-Vlaanderen geworden was. De Prins van Oost-Vlaanderen had immers gevraagd of hij met een koets in de stoet mocht meegaan, maar de stad Aalst stemde hier niet mee in. Een jaar later was Enrico weer een inspiratiebron voor de Clochards. Als de prinsen van Rusland (Atila I), Europa (Enrico I) en Afrika (Bamboela I) openden ze de stoet. Ze noemden zichzelf 'de collega's'.

Voor de stoet in 1984 hadden de Clochards zich uitgedost als een stelletje bejaarde medailledragers met allerlei ouderdomskwaaltjes. Ondertussen waren ook Herman Louies en Graçienne Van Nieuwenborgh lid geworden van de groep en maakte Frans Wauters zijn rentree. In '87 staken Herman Louies, Frans Wauters, Graçienne Van Nieuwenborgh en Odilon Mortier de draak met Ayatolla Khomeini.

De Clochards liepen als losse groep mee in de stoet tot in de jaren '90 en ondertussen was het niet duidelijk meer of ze afgevaardigden waren van het Feestcomité, het Corum Alostum Imperiale of van de Draeckenieren, aangezien bijna alle leden van de Clochards ook lid waren van het CAI en de Draeckenieren.

Bronnen Edit

  1. Het Aalsterse Volksleven 2, Jos Ghysens
Community content is available under CC-BY-SA unless otherwise noted.