De Destereers

De Destereers
Periode	1970-1997
Categorie	Kleine Groepen (1971-1972, 1982), Grote Groepen (1973-1981, 1983-1996), Middelgrote Groepen (1997)
Aalsterse stoeten (als AKV)	27

Akv De Destereers was een markante Aalsterse carnavalsgroep, actief van 1970 tot 1997, die vooral in de jaren ’70 en ’80 tot de top van het carnaval behoorde. Onder impuls van boegbeelden als Emiel Van den Broeck groeide de groep uit tot een hechte vriendengroep met een sterke organisatorische en satirische slagkracht. Met André Marcoen en Freddy Neirinckx leverden De Destereers zelfs twee Prinsen Carnaval af en drukten ze een blijvende stempel op het Aalsterse carnavalsleven.

Oprichting

De Destereers aan het werk in 1974 (De Voorpost - 01/02/1974)

AKV De Destereers werd opgericht op 6 augustus 1970 in café Herleving aan de Houtmarkt. Het idee ontstond bij cafébaas Emiel Van den Broeck, die samen met enkele vaste klanten — Ludwig Ballinckx, Ludo Lauwerijs, Josiane Janssens en Roger De Smedt — besloot een eigen carnavalsgroep op te richten. Al snel sloten ook Willy Schillemans en Rudy Wauters zich aan bij het initiatief.

Tijdens de eerste vergadering moest een naam gekozen worden. Uiteindelijk haalde De Destereers het van andere voorstellen zoals De Zeppesleppers, De Ajuinfretters en De Ambrasmokers. De groep sloot zich aan bij de Vereniging der Komische Groepen, wat hen toeliet om vlot contact te leggen met andere carnavalsgroepen.

Met slechts enkele honderden franken startbudget werd er meteen de schouders onder gezet. Op één maand tijd verbouwde de groep een gewone auto tot carnavalswagen, waarmee ze deelnamen aan de stoet in de categorie Groepen zonder Praalwagen. In die periode bestonden er slechts twee categorieën: Groepen zonder Praalwagen (de latere Kleine Groepen) en Groepen met Praalwagen (de Grote Groepen). Voor carnaval 1972 slaagden De Destereers erin om, naast hun auto, ook een echte praalwagen te bouwen. Deze wagen werd vervaardigd in een loods in Mere, een belangrijke stap in de verdere uitbouw van de groep.

De Destereers tijdens hun Breugelavond in 1975 (De Voorpost - 18/04/1975)

Het lokaal van De Destereers bleef café Herleving, uitgebaat door Miel Van den Broeck, die ook voorzitter van de groep was. Het bestuur bestond verder uit: Rita De Cooman – secretaresse, Roger Van Vaerenbergh – schatbewaarder, Rudy De Vos en Gaston Franck – technische leiding, Willy Schillemans – materiaalmeester, John Wooley – Public Relations, en Eddy Roelandt en Roland Van Geert – commissarissen. Samen legden zij in de eerste jaren de stevige fundamenten voor wat zou uitgroeien tot een vaste waarde binnen het Aalsterse carnaval.

Breugelavonden

Werkruimte van De Destereers in 1977 (De Voorpost - 11/02/1977)

In hun eerste twee jaren brak De Destereers nog geen grote potten, maar de groep leerde snel bij. Vanaf het derde jaar werd alles meer gestructureerd aangepakt, wat al vlug zijn vruchten afwierp. De Destereers groeiden uit tot één van de topgroepen van Aalst, met als gevolg uitnodigingen voor stoeten in onder meer Schilde, Halle en Ninove. In 1974 investeerde de groep verder in haar toekomst met de aankoop van een nieuwe tractor, lasposten en een elektrische motor. Dankzij hun aansluiting bij het AKV konden De Destereers terecht in de Fiberfleet voor de bouw van hun wagen. Later verhuisden ze mee naar De Couverture, waar nog meer mogelijkheden lagen voor de uitbouw van hun praalwagens.

De leden van De Destereers waren bijna dagelijks te vinden in café Herleving, hun lokaal aan de Houtmarkt. Wat begon als een carnavalsgroep, groeide al snel uit tot een hechte vriendengroep. Naast Aalst Carnaval trokken de leden er samen op uit voor busreizen en souperavonden. Om al deze activiteiten te financieren, organiseerden De Destereers jaarlijks een Breugelavond in café Herleving. De eerste Breugelavond vond plaats in 1970 en groeide uit tot een vaste en geliefde traditie.

De Breugelavonden, meestal georganiseerd in april of mei, werden al snel legendarisch. Bezoekers werden er getrakteerd op gratis varkenskop, pensen en boerenbrood. DJ’s zorgden voor de ambiance en een originele tombola maakte het feest compleet. Het succes bleef niet beperkt tot Aalst. Ook carnavalisten uit Sint-Gillis-Dendermonde, Mortsel en andere steden zakten af naar de Hopmarkt voor het feest van De Destereers. De laatste Breugelavond werd georganiseerd in 1983, waarmee een tijdperk werd afgesloten.

(De Voorpost - 15/04/1977)

Het groeiende succes zorgde er ook voor dat andere groepen De Destereers als stevige concurrenten begonnen te zien. In 1976 deed zelfs het gerucht de ronde dat De Destereers 200.000 Belgische frank zouden investeren om voluit voor de eerste plaats te gaan.

Voorzitter Miel Van den Broeck reageerde hierop met een open brief in De Voorpost, waarin hij het gerucht kordaat ontkrachtte. Hij benadrukte dat De Destereers wel vooruitstrevend, maar realistisch waren, en vooral belang hechtten aan goede relaties met de andere groepen. Samenwerking en vriendschap bleven voor De Destereers belangrijker dan koste wat het kost winnen.

Miel Destereer

Miel Destereer (Voor Allen - 15/02/1980)

Miel Destereer, beter gekend als Paco Milou, was de bijnaam van Emiel Van den Broeck, jarenlang één van de belangrijkste steunpilaren van De Destereers. Hij was uitbater van café Herleving op de Houtmarkt, dat fungeerde als het kloppend hart van de groep. Tijdens zijn sluitingsdag stelde Miel het café ter beschikking van De Destereers; de leden hielden het lokaal beurtelings open, volledig ten voordele van de groep.

Eind 1970 vertegenwoordigde Emiel De Destereers in het bestuur van de Vereniging van Komische Groepen. Toen in 1974 het AKV (Aalsters Karnavalsverbond) werd opgericht, werd hij aangesteld als schatbewaarder van het carnavalsverbond. Deze functie oefende hij uit tot 21 mei 1981, de dag waarop hij werd verkozen tot voorzitter van het AKV.

In 1983 kwam het tot een intern conflict binnen De Destereers. Voorzitter Emiel Van den Broeck besliste daarop om de groep te verlaten. Daarmee verloor De Destereers een cruciale figuur, die 13 jaar lang voorzitter van de groep was geweest. Samen met enkele andere leden richtte Miel nadien de losse groep ‘De Aa Echte Destereers’ (ook gekend als ‘De Echte Aa Destereers’) op. In juni 1984 zette deze losse groep de traditie van de Breugelavonden verder in café Herleving. Binnen De Destereers zelf werd André Marcoen aangesteld als nieuwe voorzitter.

Prinsen en Ajuinprinses

Prins Balou en De Destereers in 1983 (De Voorpost - 18/02/1983)

Naast Miel Van den Broucke, die het tot voorzitter van het AKV schopte, had De Destereers in de loop van hun bestaan ook meerdere hooggeplaatste carnavalsfiguren in hun rangen.

In 1983 schaarde de groep zich voluit achter hun lid André Marcoen tijdens zijn campagne voor Prins Carnaval. André, beter gekend als Balou, won de prinsenverkiezing, waardoor De Destereers voor het eerst een regerende Prins Carnaval in de groep hadden. De overwinning van Prins Balou werd uitbundig gevierd in café Herleving, waar alle Destereers samenkwamen om dit historische moment te vieren. Het jaar 1983 betekende tegelijk een overgangsjaar voor de groep. Enkele leden hadden De Destereers verlaten en bovendien had de groep een volledig jaar energie en middelen geïnvesteerd in de prinsencampagne van Balou. Daarom werd beslist om het dat jaar minder groots aan te pakken in de stoet.

In 1985 leverden De Destereers opnieuw een kandidaat Prins Carnaval af met Freddy Neirinckx, beter gekend als Loeken Tatjen. Hij won de prinsenverkiezing en versloeg daarbij voormalig Destereers-voorzitter Miel Van den Broeck. Daarmee had de groep voor de tweede keer een Prins Carnaval in haar rangen.

Ook bij de Ajuinprinsessen liet De Destereers zich niet onbetuigd. In 1987 was Anouk Buys lid van de groep als Ajuinprinses, wat het prinselijke palmares van De Destereers verder uitbreidde. Frank Van Rymenant werd dan weer Prins Carnaval een jaar nadat hij De Destereers had verlaten, wat aantoont hoe sterk de groep doorheen de jaren verbonden bleef met het hogere carnavalsleven in Aalst.

Het einde van De Destereers

Na jarenlang mee te draaien aan de top bij de Grote Groepen, werd het voor De Destereers moeilijker vanaf het einde van de jaren ’80 en doorheen de jaren ’90. Onder het voorzitterschap van Hans De Wolf slaagde de groep er niet langer in om haar status van topgroep te bevestigen. In 1995 eindigden De Destereers voor het eerst op de laatste plaats bij de Grote Groepen. Ook in 1996 konden ze het tij niet keren en belandden ze opnieuw helemaal onderaan de rangschikking.

In 1997 maakten De Destereers de overstap naar de categorie van de Middelgrote Groepen. Die wijziging kwam er nadat de stad vanaf 1996 had beslist om voortaan drie categorieën te hanteren. De hoop op een nieuwe start bleek echter vergeefs: ook bij de Middelgrote Groepen eindigden De Destereers op de laatste plaats. De stoet van 1997 werd zo de allerlaatste voor De Destereers. Na carnaval 1997 besliste de groep om de werking stop te zetten. Daarmee kwam een einde aan een carnavalsgroep die vooral in de jaren ’70 en ’80 tot de absolute top van Aalst Carnaval had behoord en een blijvende indruk naliet in de carnavalsgeschiedenis van de stad.

Thema's en prijzen

Overzicht

Jaar	Thema	Categorie	Resultaat
1971	Disc-Jockeys anno 1925	Groepen zonder Praalwagen	3e prijs
1972	Ierste Olljsters Potten en Pennen Popfestival	onbekend	onbekend
1973	Karnaval Fantasia 1973	Groepen met Praalwagen	1e prijs
1974	Jan Plezant in 't Ajoinenland	Groepen met Praalwagen	6e op 31 groepen
1975	De Zoeloes, nijlpaardentemmers	Groepen met Praalwagen	4e op 33 groepen
1976	't 18e Pisaansseurs, van achter 't grat 't zelfde as van veur	Groepen met Praalwagen	3e op 34 groepen
1977	Schaa mannen van gralek veir	Groepen met Praalwagen	3e op 29 groepen
1978	El Paco Milou Y Sous Los Destereeros	Groepen met Praalwagen	4e op 27 groepen
1979	Coment Shaba? Kolwezie Kolweza	Groepen met Praalwagen	3e op 24 groepen
1980	De Vlijtige Mier en de Zwerte  Maan	Groepen met Praalwagen	4e op 28 groepen
1981	Elk Zenne Voegel	Groepen met Praalwagen	6e op 33 groepen
1982	Roikswachtermaaneken en -vraaken	Groepen zonder Praalwagen	3e op 15 groepen
1983	Belsjkes, woor veren weir nor toe?	Groepen met Praalwagen	7e op 34 groepen
1984	Radj'n na of radj'n na ni	Groepen met Praalwagen	5e op 35 groepen
1985	Alost follies	Groepen met Praalwagen	6e op 26 groepen
1986	De sport floreirt, mor 't es de poeng dat miest interesseirt	Grote Groepen	8e op 22 groepen
1987	Den ezel trekt de kar	Grote Groepen	6e op 24 groepen
1988	Oilsjt, 60 joar, weir willen 't al te goar	Grote Groepen	5e op 25 groepen
1989	De stroit van de geldjkoeffers teigen de spoarpotten	Grote Groepen	9e op 16 groepen
1990	Me of zonder sjalleken	Grote Groepen	12e op 19 groepen
1991	E klein groepken zennen droeim	Grote Groepen	14e op 18 groepen
1992	De Groestje biest iest!	Grote Groepen	8e op 15 groepen
1993	Den Armee Etranger	Grote Groepen	9e op 15 groepen
1994	Crisis a Volonte  Me Onzen Desterjubilee	Grote Groepen	12e op 14 groepen
1995	Veil beloeven en woinig geiven doet de Mark me de Voilbak Leiven	Grote Groepen	15e op 15 groepen
1996	Olympia in Alosta	Grote Groepen	15e op 15 groepen
1997	Ode Oan de Biermarsjangs, Een Oitsteirvend Ras	Middelgrote Groepen	13e op 13 groepen

Thema's per jaar

1971: Disc-Jockeys anno 1925

Onze stad krioelt van bars en deejays. In 1971 speelden De Destereers hier speels op in met een opvallend thema: Amerikaanse deejays uit 1925 die, op uitnodiging van het Feestcomité, naar Aalst afzakten om het op te nemen tegen hun plaatselijke collega’s. Hoewel de pick-ups nog op volle 75 toeren draaiden, vormde dat geen enkele hinderpaal. Met hun betoverende klanken en lightshows wilden ze vooral de harten van de Aalsterse tieners veroveren. De fictieve belofte: gratis (bier)shows in Aalsterse cafés, bars en dancings, aangedreven door een installatie van maar liefst 2000 watt.

De groep bouwde op hun auto een grote grammofoonplaat na en de leden verschenen in authentieke klederdracht uit 1925, wat het geheel een sterke visuele uitstraling gaf. Tijdens de stoet kreeg De Destereers echter af te rekenen met tegenslag. In de Molenstraat begon de motor te sputteren en een donkere rookwolk verspreidde zich rond de wagen. Door deze pech moesten De Destereers even aan de kant en meerdere groepen laten voorbijgaan. Uiteindelijk reden ze de stoet toch volledig uit, al was het publiek aan de kant op dat moment al grotendeels verdwenen. Ondanks de technische problemen bleef dit thema een sterke en memorabele start in de stoetgeschiedenis van De Destereers.

1972: Ierste Oisjterse Potten en Pennen Pop-festival

Tijdens de 44e karnavalstoet brachten De Destereers in 1972 een volledig absurd en satirisch pop-festival naar de Aalsterse straten. Niet alleen pittige intervjoes, maar ook extravagante potten- en pennenmeziek passeerden de revue — muziek die, zo werd met een knipoog beloofd, bij voorbaat zou “miss-bevàllen”.

Het publiek kreeg duidelijke instructies mee. Fans werden verzocht hun poeiten van de koesj te aven, terwijl de sjoffeur op tijd moest stoppen om: te drinken (gemiddeld twee bakken per maan), te pissen (sj… as ge da beter verstoot), de maskes te treiten (liefst 19 à 20 joar) en uiteraard te smoeiren (ajuinasjiesjs).

1973: Karnaval Fantasia 1973

1974: Jan Plezant in 't Ajoinenland

In 1974 kozen De Destereers voor een eenvoudig maar herkenbaar thema met Jan Plezant in ’t Ajoinenland. Centraal in de stoet stond Jan Plezant, een clowneske figuur die languit op zijn rug lag en zichtbaar geniet van Aalst Carnaval. Met deze ontspannen houding verbeeldde hij op ludieke wijze het zorgeloze carnavalsgevoel.

De leden van De Destereers versterkten het beeld met een opvallend ajuinenkostuum: op het hoofd droegen zij polyester ajuinen, een duidelijke en speelse verwijzing naar Aalst als ajuinenstad.

1975: De Zoeloes, nijlpaardentemmers

In 1975 trokken De Destereers alle registers open met het exotische thema De Zoeloes, nijlpaardentemmers. De groep kondigde een kleurrijke stoetdeelname aan met veelkleurige gevechtskledij, speren en schilden, terwijl de hoeden vervaardigd waren uit echte struisvogelpluimen. Het publiek werd meegenomen naar een fictieve wereld vol inlandse ritmes, gebracht op tamtams, bongo’s en andere traditionele instrumenten.

Op de wagen van De Destereers danste een groot nijlpaard dat zelf tamtam speelde. Dit indrukwekkende figuur werd voortgetrokken door een papyrusboot van maar liefst 11 meter lang, wat zorgde voor een sterke visuele impact in de stoet. Ook de groepsleden zelf droegen hoeden met echte struisvogelveren, wat het geheel extra cachet gaf. Het feest stopte niet na de stoet. ’s Avonds trokken De Destereers met hun tamtams de Aalsterse cafés in, waar ze zorgden voor ambiance en leven in de brouwerij.

1976: 't 18e Pisaansseurs, van achter 't grat 't zelfde as van veur

1977: Schaa Mannen Van Gralek Veir

In 1977 lieten De Destereers zich inspireren door een verre zomerreis naar een mysterieus land vol schaa mannen. De groep raakte er gefascineerd door de bijzondere folklore, bevolkt door lelijke beesten en grimmige muilen. Die vreemde wereld vormde de basis voor hun stoetthema Schaa Mannen van Gralek Veir.

Volgens het verhaal nodigden De Destereers enkele van deze ‘schaa mannen’ uit om samen karnaval te vieren in Aalst. Het resultaat was een thema dat volledig draaide rond fantasie, verbeelding en licht absurde humor, helemaal in de geest van het Aalsterse carnaval. De groep viel in de stoet vooral op door hun prachtige, zorgvuldig uitgewerkte helmen, die het geheel een krachtige en herkenbare uitstraling gaven.

1978: El Paco Milou Y Sous Los Destereeros

In 1978 kozen De Destereers resoluut voor de Spaanse toer met het kleurrijke thema El Paco Milou y Sous Los Destereeros. De groep verscheen in de stoet als echte toreadors, badend in Spaanse sfeer en temperament.

Op de wagen werd een Spaanse gitarist voortgetrokken door een ezel. Het tafereel werd verder aangevuld met een koe en een toreador, waardoor het geheel uitgroeide tot een herkenbaar en speels Spaans tableau. De combinatie van figuren zorgde voor beweging, humor en een duidelijke thematische samenhang. Bijzonder was ook het vakmanschap achter de schermen. De kostuums en hoeden, die in de stoet veel lof oogstten, waren volledig zelfgemaakt door de vrouwelijke leden van de groep.

De Destereers 1978 - El Paco Milou Y Sous Los Destereeros

1979: Comment Shaba? Kolwezie, Kolweza

In 1979 namen De Destereers het Belgische leger en de internationale actualiteit op de korrel met het scherpzinnige en humoristische thema Comment Shaba? Kolwezie, Kolweza. Blikvanger was een tank die — in plaats van rupsbanden — benen had gekregen, een duidelijke carnavaleske parodie op militaire macht.

Op de wagen verschenen karikaturen van Henri Simonet, Mobutu en Paul Van den Boeynants. De groepsleden droegen rode bolletjesonderbroeken, Eendracht Aalst-sjaals en diverse legerattributen, wat het geheel een extra laag absurde humor gaf. Er werd openlijk gelachen met de Belgische parachutisten die — volgens de satire — per ongeluk op het grondgebied van Zaïre terechtkwamen. De verwijzingen naar Shaba en Kolwezi speelden in op de toenmalige conflicten in die regio’s en maakten van dit thema een geslaagde mix van actualiteit, spot en Aalsterse vrijpostigheid.

1980: De Vlijtige Mier en de Zwerte  Maan

In 1980 vierden De Destereers hun 10-jarig bestaan en dat deden ze op hun geheel eigen, Aalsterse manier. In plaats van op congé te trekken naar een zonnig oord, trokken ze er — als echte Oilsjteneirs — regelmatig op uit om hun geliefde stad eens van dichterbij te bekijken. Daarbij viel hen op hoe gelukkig de Zwerte Maan wel was, zo zonder al dat gerief rond zijn oren. Tegelijk zagen ze ook dat er hier en daar wat opgekalefaterd mocht worden. En dus kwam de groep met een geniale oplossing: ze lieten zich aanwerven door ’t stad als “doppers”, als nieuwe ploeg opkuisers van de Zwerte Maan. Voor die opdracht kregen ze zelfs een nieuwe machine van ’t stad, waarmee je — volgens de satire — zelfs met den sansunic kon rondrijden. Het geheel deed denken aan een vlijtige mier, druk in de weer met stofzuigers en poetsgerief, maar dan op zijn Aalsters overdreven.

1981: Elk Zenne Voegel

In 1981 trokken De Destereers opnieuw de nationale toer op, maar zoals zo vaak vonden ze hun scherpste inspiratie dicht bij huis, in Aalst. Tijdens de zomer voordien vonden er op één en dezelfde dag zelfs twee betogingen plaats: één vóór de vogels en één tégen de vogels. Een contrast dat zich perfect leende tot carnavaleske satire. Om die tegenstelling “eens goed uit te klaren”, nodigden De Destereers op 1 maart 1981 Marc Galle, samen met zijn voor- en tegenstanders, uit om mee op stap te gaan — elk met zijn voegel, of zonder.

Centraal op de wagen stond minister Marc Galle, met zijn plan ter bescherming van de vogels. De bouw van de wagen vergde echter een bijzondere inspanning: de pop van Marc Galle zorgde voor technische moeilijkheden, waardoor de groep tot het uiterste moest gaan om alles tijdig klaar te krijgen voor de stoet.

1982: Roikswachter maaneken, Roikswachter vraaken, peereken ien, twie, droi ge zet ter boi

1983: Belsjkes, Woor Veeren Ze Mé Ons Nortoe?

Op 13 februari passeerde in Aalst het dobberende vlot van de nationale politiek. Met Belsjkes, woor veeren ze mé ons nortoe? namen De Destereers in 1983 de Belgische politici en hun omgang met de economische crisis genadeloos op de korrel. Volgens de aankondiging speelden ze met de Belgen als met poesjanellen, een gevoel dat bij veel mensen leefde in tijden van financiële onzekerheid.

In de stoet brachten De Destereers het gevecht van de nationale politici tegen het crisismonster en de geldproblemen waarmee talloze Belgen kampten. Blikvanger op de wagen was een grote octopus, die gretig om zich heen graaide en zo symbool stond voor de allesverslindende crisis. Daarnaast bouwde de groep een reuzevlot, waarop prominente politieke figuren waren samengebracht: Wilfried Martens, Herman De Croo, Mark Eyskens en Willy De Clercq. Het vlot dobberde symbolisch door de stoet, terwijl de vraag bleef hangen: waar varen ze met ons naartoe?

De Destereers 1983 - Belsjkes, Woor Veeren Ze Mé Ons Nortoe?

1984: Radj'n Na Of Radj'n Na Ni

In 1984 kozen De Destereers opnieuw resoluut voor nationale politieke satire met het thema Radj’n na of radj’n na ni. Centraal in de stoet stond de regeringstrein, een krachtig beeld dat de voortgang — of net het uitblijven ervan — van het regeringsbeleid symboliseerde.

Op hun wagen werd een trein uitgebeeld die de regering voorstelde, met daarachter verschillende oppositiewagentjes die werden meegetrokken.

1985: Alost Follies

In 1985 vierden De Destereers hun 15-jarig bestaan en dat deden ze met een flinke dosis zelfspot en Aalsterse overdrijving. Met het thema Alost Follies speelden ze in op het fenomeen van enorm gekende carnavalisten die — vaak tot grote verbazing van hun omgeving — de kleren van hun ega’s aantrokken, zonder klagen of zagen.

De groep trok deze travestie-humor bewust door en plaatste zichzelf in het verlengde van die carnavaleske traditie. Zoals ze het zelf stelden: “laat ons nu maar duimen” — want net als hun voorbeelden hadden ook zij nu pluimen, en dus nieuwswaarde. Zo kwamen De Destereers met hun Aalsterse Follies zelf in de kijker.

1986: De Sport Floreirt, Mor 't Es De Poeng Dat Miest Intereseirt

In 1986 brachten De Destereers met De sport floreirt, mor ’t es de poeng dat miest intereseirt een scherpe satire op de sportwereld. Niet iedereen kan tegen zijn verlies, zo klonk het, want wie écht iets wil bereiken, mag geen inspanning schuwen. Uiteindelijk draait het — zoals zo vaak — maar om één ding: veel poeng.

Met dit thema namen De Destereers de doorgedreven prestatiedrang, het winnen tegen elke prijs en de commerciële logica achter de sportcultuur op de hak. Het thema leverde De Destereers een 6de plaats bij de Amylumprijzen op in de categorie van de Grote Groepen.

1987: Den Ezel Trekt De Kar

1988: Oilsjt, 60 joar, Weir Willen 't Al Te Goar

1989: De Stroit Van De Geldjkoeffers En De Spoarpotten

In 1989 grepen De Destereers terug naar een Breugheliaanse beeldtaal met het thema De stroit van de geldjkoeffers en de spoarpotten. In die tijd van Breughel lag — zo klonk het — iedere Oilsjteneer aan de teugel. De bezetting door de Spanjaarden werd niet voorgesteld als een heldhaftig verhaal, maar als een periode van plundering en uitbuiting, waarbij iedereen zijn spaarpot dreigde kwijt te spelen.

De Destereers 1989 - De Stroit Van De Geldjkoeffers En De Spoarpotten

1990: Me Of Zonder Sjalleken

In 1990 kozen De Destereers voor een maatschappelijk geladen thema met Me of zonder sjalleken. De groep richtte haar pijlen op het migrantenbeleid en bracht een duidelijke boodschap in de stoet: politici verliezen te vaak de mens uit het oog waarover hun beleid gaat.

Met hun carnavaleske vertaling maakten De Destereers duidelijk dat regels, cijfers en standpunten niet losstaan van echte mensen en levensverhalen. Volgens de groep was het dan ook niet verwonderlijk dat veel vreemdelingen uiteindelijk terugkeren naar hun moederland, wanneer ze zich niet gezien of gehoord voelen.

De Destereers 1990 - Me Of Zonder Sjalleken

1991: E Klein Groepken Zennen Droeim

In 1991 brachten De Destereers met E klein groepken zennen droeim een symbolisch en gelaagd thema naar de stoet. Het “klein groepken” stond voor een elite van koningen, figuren met macht, maar tegelijk ook met een groot hart — een duidelijke verwijzing naar het kaartenspel, waar koningen een centrale rol spelen.

Deze elite werd niet cynisch voorgesteld, maar bekeken door de ogen van een klein kind. Het thema speelde zich af in een droomwereld, waarin macht, fantasie en onschuld door elkaar liepen.

1992: De Groestje Biest Iest!

De Destereers 1992 - De Groestje Biest Iest!

1993: Den Armee Etranger

De Destereers 1993 - Den Armee Etranger

1994: Crisis a Volonté  Me Onzen Desterjubilee

De Destereers 1994 - Crisis a Volonté Me Onzen Desterjubilee

1995: Veil Beloeven En Woinig Geiven Doet De Mark Me De Voilbak Leiven

1996: Olympia In Alosta

De Destereers 1996 - Olympia In Alosta

1997: Ode Oan de Biermarsjangs, Een Oitsteirvend Ras

De Destereers 1997 - Ode Oan de Biermarsjangs, Een Oitsteirvend Ras

Varia

• De Destereers behoorden jarenlang tot de vaste deelnemers van de carnavalsquizzen in Aalst. Ze waren een trouwe en graag geziene ploeg op de quizavonden die georganiseerd werden door BSP Wijkclub Park‑Watertoren‑Houtmarkt en de Dekenij Koolstraat & Schiefregt'oever.
• Na de stoet van 1974 hield het feest voor De Destereers nog lang niet op. De groep wisselde van kostuum en trok de stad in om cafés af te schuimen als een Schotse brass- en drumband. Voor deze gelegenheid doopten ze zichzelf om tot ‘De Royal Aalsters Destereers Corps Taptoe’. Om het beeld compleet te maken, lieten de leden van de groep hun baard groeien, wat zorgde voor een herkenbare en humoristische verschijning.
• In 1976 werkten De Destereers actief mee aan de vlaggenactie van het Aalsters Karnaval Verbond. Samen met De Foesjeleers, De Matotten en De Kamillekes zorgden ze ervoor dat talrijke Aalsterse gevels werden opgesmukt met carnavalsvlaggen.
• Eind 1976 kwamen De Destereers in financieel moeilijke omstandigheden terecht. Om hun voorzitter Miel Van den Broeck uit de nood te helpen, besliste de groep om een deel van het werkmateriaal te verkopen. Over deze opmerkelijke solidariteitsactie verscheen toen een bericht in De Voorpost. Daarin werd op typische, licht ironische toon gemeld dat “enen zekeren hoogwaardigheidsbekleder-Destereer” met een borgsom moest worden vrijgekocht uit een meer dan penibele en pijnlijke situatie. Om de kas opnieuw te spijzen, kwam André Marcoen met een opvallend voorstel: hij zou ook op zondagen gaan werken en zijn volledig zondagsloon afstaan aan de groep. Dankzij deze inzet slaagde Balou erin om de financiële situatie van De Destereers te herstellen. De solidariteit binnen de groep ging zelfs zo ver dat er nadien opnieuw geïnvesteerd kon worden in een nieuwe wagen.
• Tijdens de Prinsendagen van 1978, georganiseerd door De Prinsencaemere, speelden De Destereers een actieve ceremoniële rol. Ze gingen de prinsen vooraf in een stoet door het stadscentrum, waarmee ze bijdroegen aan de feestelijke omkadering van het evenement. Op hun wagen vervoerden De Destereers de Bloemenfee, een dankbare en kleurrijke verschijning die perfect paste binnen de sprookjesachtige sfeer van de Prinsendagen.
• De Destereers en De Kornissesloipers verbroederden in de jaren ’70 regelmatig in café ’t Zandputteke. Die vriendschap leidde er in 1978 toe dat beide groepen samen een gezellig etentje organiseerden voor hun leden. Op het menu stond haring met frieten, een eenvoudige maar volkse maaltijd die perfect paste bij de sfeer van kameraadschap en carnaval. In de vroege ochtenduren zorgde de accordeonist van Enrico nog voor extra ambiance in café ’t Zandputteke, waardoor het samenzijn uitmondde in een onvergetelijke nacht.
• De Destereers namen jarenlang deel aan talrijke stoeten buiten Aalst. Die buitenstoeten waren niet alleen belangrijk voor de uitstraling van de groep, maar vormden ook een essentiële bron van inkomsten. In 1979 kwam daar echter abrupt een einde aan. Het nieuwe reglement schreef voortaan voor dat Aalsterse carnavalsgroepen niet langer mochten deelnemen aan stoeten buiten de stad. Voor De Destereers betekende dit een zware financiële tegenvaller. Door deze maatregel zagen ze maar liefst 70.000 Belgische frank aan extra inkomsten aan zich voorbijgaan — goed voor ongeveer € 1.735,25.
• In 1982 organiseerden De Destereers een groots Kloetjesbal ter gelegenheid van hun 12e verjaardag. Op zaterdag 18 september werd de Houtmarkt omgetoverd tot een bruisend feestplein met optredens van talrijke muzikanten en carnavalisten. Ook aan de randanimatie was gedacht: er was een prondelmarkt, een barbecue en voor de dorstige feestvierders een biertent. De festiviteiten liepen door tot zondag, met onder meer een optreden van De Big Band onder leiding van Octaaf Boone. Het tweedaagse feest onderstreepte nogmaals de reputatie van De Destereers als uitstekende organisatoren die muziek, carnaval en gezelligheid wisten te verenigen. In september 1983 werd het Kloetjesbal opnieuw georganiseerd, ditmaal in zaal ’t Kapelleken.
• In 1984 organiseerden De Destereers het ludieke evenement ‘gerrebolling naar kippen’.
• Tijdens het Spel Zonder Grenzen van AKV De Kornisseloipers in 1984 behaalden De Destereers een knappe tweede plaats. Enkel De Matotten eindigden nog vóór hen in het klassement.
• Op de tentoonstelling Vasteloaved in Oilsjt, die in 1986 plaatsvond in het Belfort van Aalst, waren ook De Destereers vertegenwoordigd. Daar werd het kostuum uit 1985, behorend bij het thema Alost Follies, tentoongesteld. Het kostuum was afkomstig van André Marcoen en gaf bezoekers een tastbare inkijk in de creativiteit, zelfspot en afwerkingsgraad van de groep midden jaren ’80.
• In 1987 stonden De Destereers, samen met enkele andere carnavalsgroepen, in voor de barbediening tijdens het Bal der Goedgemutsten van FEN Vlaanderen.
• In 1988 organiseerden De Destereers samen met ’t Parksken een dartstornooi.

Redactie

Tekst, foto's en beelden

• Tekst: Sören Delclef - AjoinPedia
• Foto's: Cd-rom De 75 Stoeten van Aalst (DAK), Lieven Goubert, Sören Delclef, Luc De Decker, Michel Coen, Koen De Vogelaere, digitaal archief Eddy Temmerman, Voor Allen, De Voorpost, Nieuwe Gazet van Aalst, FacebookgroepDestereers 1970-1997, Facebookgroep Aalst Carnaval Beeldmateriaal 70-80-90, Carnavalsboeken DAK
• beeldmateriaal: Aalsterse Video Producties, Christel Moens, Davey Merckx